(83) Een keuze op mijn levenspad

Tja, daar zit je dan. Hoe ga je verder?


Over het onderwerp “keuzes” en het “maken van keuzes” heb ik vaker geschreven. Het onderwerp spreekt mij bijzonder aan en ik zou graag met mensen in contact willen komen die voor een indringende keuze in hun leven hebben gestaan of daarbij betrokken zijn geweest. Ik heb de behoefte om over dit onderwerp een aantal blogs te schrijven waar mensen misschien mee kunnen worden geholpen.

Een voorbeeld ter verduidelijking.

Enige tijd geleden kreeg ik van de cardiologe te horen dat uit een van de onderzoeken bleek dat ik een aneurysma in de aorta heb. Het was op dat moment niet helemaal duidelijk waar het aneurysma in de aorta precies zit. Aangezien bij eerdere onderzoeken voorafgaand aan en na mijn openhartoperaties in dit opzicht niets aan de hand was vond zij dat de huidige situatie niet verantwoord is. Kortom, er werd in rap tempo een onderzoek besteld en een afspraak gemaakt voor een vervolgconsult.

Tja, daar zit je dan. Binnen korte tijd kan mijn wereld weer volledig op z’n kop staan. Dat laatste was al zo vaak gebeurd dat ik daarmee zou moeten kunnen leven… mee zou moeten kunnen dealen. Alleen dit keer komt het vraagstuk van hier blijven of overgaan heel snel dichterbij. En wat mij nog nooit eerder is gebeurd… dit keer schoot ik in de stress en kon niets meer uit handen krijgen… mijn wereld… stond… stil…

Ik begon mij af te vragen waarom mijn reactie op de gegeven situatie deze keer zo anders was.

Op dit moment voelt het voor mij dat ik op mijn juiste levenspad loop. Maar ik voel ook dat ik binnenkort voor een paar belangrijke keuzes op mijn levenspad kom te staan. Een van die keuzes heeft betrekking op het aneurysma in mijn aorta. Mocht het zo zijn dat het aneurysma in de bocht van de aorta zit (daar waar alle aftakkingen van de slagaders naar het hart en hersenen gaan) er dan een aanzienlijke kans bestaat dat ten gevolge van de operatie de hersenen beschadigd kunnen worden. Wat wil ik dan? Welke beslissing ga ik dan nemen? Daar ben ik nog niet uit. Ik wil in ieder geval geen “kasplantje” worden!

Ik voel ook dat ik in dit leven nog een aantal opdrachten kan en mag uitvoeren. En als ik het mag beslissen dan ga ik dat ook doen, het lichaam moet dit echter wel kunnen opbrengen.

Tja, daar zit je dan. Hoe ga je verder?

Het is vanzelfsprekend dat er meerdere redenen bestaan waarom mensen indringende keuzes moeten maken. Ik heb de behoefte om over dergelijke keuzes een aantal blogs te schrijven waarmee mensen misschien kunnen worden geholpen. Daarom zou ik graag met mensen in contact willen komen die voor een dergelijke keuze in hun leven hebben gestaan of daarbij betrokken zijn geweest.

Jullie kunnen met mij contact opnemen via het contactformulier of bellen.

Plaats een reactie

(82) Keuzes… keuzes… keuzes…

Zolang je echter geen keuze maakt sta je letterlijk stil en kom je niet verder in je leven. En, je krijgt nooit volledige zekerheid voor het maken van je keuze. Immers, zodra je na je keuze de eerste stappen hebt gezet verandert alles omdat zaken die eerst voor je verborgen waren nu zichtbaar worden. Kortom het heeft geen zin om (in detail) te beredeneren welke keuze je zou moeten maken… ga voornamelijk op je gevoel af.


In het dagelijkse leven maken we bewust en onbewust vele keuzes. Bij de ene keuze is het glashelder waarvoor je kiest, bij een andere keuze zijn de opties niet duidelijk, laat staan dat je de gevolgen van je keuze kan overzien… of… dat je zelfs tot een keuze kan komen.

Tijdens rouw en rouwverwerking voegen emoties daar nog een dimensie aan toe. Het maken van een keuze wordt niet eenvoudiger… integendeel. Daar komt nog bij dat dergelijke keuzes van invloed zijn op hoe je verder gaat op je levenspad.

Vroeger dacht ik altijd dat het maken van een keuze net is als wanneer je op een kruispunt staat. Je ziet verschillende straten op het kruispunt bij elkaar komen. In de straten kun je zien wat daar is, maar het zicht is beperkt. Daarna is het onbekend terrein. En ja… hoe ga je nu verder?

  • Je kan een keuze maken op basis van wat je in eerste instantie ziet en het onbekende accepteren voor wat het is en voor wat het vertegenwoordigt.
  • Je kan een keuze maken op basis van je gevoel, van de richting waarin je voelt dat je bestemming ligt en de straat en het onbekende accepteren voor wat ze zijn en voor wat ze vertegenwoordigen.
  • Misschien staat er op het kruispunt een bankje waarop je kan zitten. Waarop je kan overdenken hoe je verder moet. Waarop je alle voor en nadelen naast elkaar afweegt van de verschillende keuzes die je hebt. Net zolang totdat je zeker bent van je keuze.

Zolang je echter geen keuze maakt sta je letterlijk stil en kom je niet verder in je leven. En, je krijgt nooit volledige zekerheid voor het maken van je keuze. Immers, zodra je na je keuze de eerste stappen hebt gezet verandert alles omdat zaken die eerst voor je verborgen waren nu zichtbaar worden. Kortom het heeft geen zin om (in detail) te beredeneren welke keuze je zou moeten maken… ga voornamelijk op je gevoel af.

In mijn beleving heeft ieder mens een doel in het leven. Alleen dat doel is niet echt belangrijk… wat belangrijk is, is de weg die je hebt gevolgd en volgt om jouw doel te bereiken en vooral de lessen die je onderweg hebt geleerd en leert zijn belangrijk.

Om je doel te bereiken zal je keuzes moeten maken om verder te komen in het leven. Welke keuzes? Dat is niet aan mij. Dat is aan jou! Jij bent verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt in je leven. Het betekent ook dat je de gevolgen van een gemaakte keuze moet accepteren… het is immers jouw keuze.

Wat ik tot nu toe heb geleerd is dat het niet echt uitmaakt welke keuze je maakt om je doel te bereiken. Wanneer je keuzes blijft maken bereik je dat doel toch wel. Alleen de ene weg daarnaartoe is anders dan de andere weg. De ene weg is moeilijker of langer dan de andere weg. Wat echt belangrijk is, is vertrouwen te hebben dat het pad dat jij hebt gekozen voor jou het juiste pad is.

Het verbaast mij ook iedere weer dat je rust krijgt wanneer je eenmaal een keuze hebt gemaakt. Je hebt een stap gezet. En hoe de situatie ook was waar je uitkomt… of misschien nog wel steeds zo is… je hebt een stap gezet… een stap voorwaarts. En daarmee heb je nieuwe mogelijkheden geopend om verder te komen in dit leven. Maak dan ook gebruik van alles wat je ontdekt… wat je ziet… wat je krijgt… wat je ontvangt… wat je voelt. Benut het volledig! Haal er alles uit wat erin zit!

Misschien ontdek je dan op een gegeven moment dat je nieuwe dingen hebt geleerd… iets dat je anders nooit zou hebben gedaan… iets dat voor jou een openbaring is… waar je een blij mens van wordt!

Maar besef wel dat het jouw eigen verantwoordelijkheid is om ook de keuzes te maken en te blijven maken, hoe moeilijk en vervelend dat iedere keer ook is, om je doel op je levenspad te kunnen bereiken.

Plaats een reactie

(81) Het afscheid

Ze was er klaar mee. Ze had al zo lang in haar leven moeten knokken, zo lang moeten vechten tegen die slopende ziekte en tegen het onbegrip van mensen. Ze was er helemaal klaar mee!


Ze was er klaar mee. Ze had al zo lang in haar leven moeten knokken, zo lang moeten vechten tegen die slopende ziekte en tegen het onbegrip van mensen. Ze was er helemaal klaar mee!

Ze had veel geleerd in dit leven. Dat mensen niet konden zien, of niet wilden accepteren hoe ziek zij was en hoe zwaar het was voor haar. De meesten maakten er zich ervan af door te zeggen, dat ze een mooie jonge vrouw was. Die zagen alleen maar de buitenkant. Die zagen niet wie zij werkelijk was.

Ondanks alles had zij tijdens haar leven er alles aan gedaan en uitgehaald wat binnen haar mogelijkheden lag. Ze had er zo hard voor geknokt om het telkens weer voor elkaar te krijgen. Ze had enorm veel geleerd in dit leven.

Meer zat er gewoon niet in. Ze had alles gedaan wat ze kon doen. Ze was klaar!

Ze had afscheid genomen van al haar vrienden en vriendinnen. Die dag was zwaar geweest voor iedereen. Niet alleen voor de vrienden en vriendinnen en voor de familie, maar vooral voor haarzelf. Ze was moe. Zo ontzettend moe!

Ze was klaar met het leven hier op Aarde. Ze was gereed voor de reis. Ze wilde naar die andere kant. Ze wilde beginnen met die reis.

Maar, iets hield haar nog tegen. Ze had nog geen afscheid genomen van haar moeder… en… haar vader. Ze hadden haar nog geen toestemming gegeven om te gaan. Ze konden haar nog niet loslaten.

Zij was zo moe. Ontzettend moe. Ze wilde zo graag op weg. Ze was klaar voor de reis.

Er kwam een moment, dat de vader tegen de moeder zei terwijl hun dochter vredig sliep en toch wel alles leek te horen… Er kwam een moment waarop de vader zei dat hij het goed vond. Dat hij het goed vond wanneer ze ging. Hoe kort of hoe lang het ook nog zou duren. Het was goed zo!

De vader ging naar huis. Hij was in en in moe van het regelen van alle afspraken opdat haar vrienden en vriendinnen afscheid konden nemen. Het was een van de zwaarste taken in zijn leven geweest. Niemand had ook maar enig idee hoe zwaar dat voor hem was geweest en hoe moe hij daardoor was. Zo moe… doodmoe.

En terwijl hij naar huis reed, “kwam” ze bij hem in de auto afscheid van hem nemen. Ze was blij dat ze van hem mocht vertrekken. Ontzettend blij. Ze was klaar met dit leven hier op Aarde. Ze wilde heel graag naar de andere kant waar ze iedereen weer kon ontmoeten. Waar het voor haar een feest zou zijn. Zonder dat zieke lichaam. Zonder al die beperkingen.

Ja, ze kwam van hem afscheid nemen in de auto.

Het was een heel fijn gevoel. Alsof zijn dochter weer letterlijk naast hem zat. Hij kreeg rust… en op dat moment ging ze weg.

De vader werd gebeld om naar het ziekenhuis te komen. Het ging niet goed met haar.

Hij zag zijn dochter in de armen van zijn vrouw. Een in en in bedroefde moeder, met een gebroken hart, omdat haar dochter in haar armen was overleden.

Hij zag een in en in blije dochter in haar armen.

Een dochter die zo blij was, dat ze eindelijk op weg was. Dat ze eindelijk af was van dat lichaam waar ze enorm mee had geworsteld, dat haar zoveel problemen had bezorgd. Dat ze af was van een leven waar weinig mensen haar echt hadden begrepen. Ze was zo blij dat ze alles, maar dan ook echt alles uit dit leven had kunnen halen wat er voor haar mogelijkerwijs in zat… dat het goed was.

Ze was blij, dat ze eindelijk op weg was. Ze is een blije… ziel!

Plaats een reactie

(80) Overpeinzing

Zoveel veranderingen in zo’n korte tijd, en al die millennia daarvoor gebeurde er maar weinig.

Toen ik heel jong was hadden ze het altijd over “de oorlog.”
20 jaar daarvoor was het oorlog geweest. Ik was al 5, dus het waren vier levens geleden.
Waarom hadden ze het toch telkens over die oorlog?
Vijf jaar later kwam er een monument van 25 jaar bevrijding.
Te belachelijk voor woorden, zo lang geleden, veel te laat.
Mijn oma had de eerste wereldoorlog meegemaakt.
Mijn oma zei weleens dat ze ook jong was geweest.
Maar als ik haar rimpelige gezicht bekeek kon ik dat moeilijk geloven.

Toen ik 45 was zette ik mijn leven op een rijtje.
Wat was alles snel gegaan.

Stel dat ik in 1960 was geboren en omgekeerd had geleefd, dan was het nu 1915.
Dan had ik de tweede wereldoorlog meegemaakt en een stuk van de eerste wereldoorlog ook.
Vroeger leek het zo lang geleden, en het was toch zo dichtbij.

shutterstock_3254321Nogmaals 45 jaar terug zat ik in 1870, een totaal andere wereld.
Nogmaals 45 jaar en Napoleon was net verslagen nog wat jaartjes terug en het was 1800
Een totaal andere wereld, er waren nog indianen, onontdekte gebieden, de wereld was één groot natuurgebied.
Nogmaals 200 jaar terug en Nederland was in wording. Nogmaals 200 jaar terug en men kende Amerika nog niet.
En zo was ook de Romeinse tijd eigenlijk nog geeneens zo lang geleden.

Zoveel veranderingen in zo’n korte tijd, en al die millennia daarvoor gebeurde er maar weinig.
Had het allemaal niet wat rustiger kunnen zijn.
God waarom bent u zo ongeduldig met ons?

Het was even stil, totdat een stem in mijn gedachte vroeg: Wat zou je ten diepste het liefste willen?
Ik dacht even na, nu zijn er verschillende dingen die ik wil, maar wat ik ten diepste zou willen is dat mensen naar hun hart luisteren.
En dat antwoorde ik ook.
Dat kan nu ook al, gaf de stem als weerwoord.
“Dat weet ik”, zei ik, “maar het duurt soms zo lang, zo oneindig lang voordat mensen eindelijk eens een keer naar hun hart luisteren.”
“En jij noemt Mij ongeduldig?”, vroeg de stem.

Plaats een reactie

(79) Acceptatie

Zolang jij accepteert wie jijzelf bent, je mogelijkheden aanvaart en daarmee kan leven en met jouw mogelijkheden het onderste uit de kan haalt, dan lever je een topprestatie!


Acceptatie, een woord, met een heel krachtige en soms toch ook met een beladen betekenis. Een woord dat zelfs van grote invloed op ons leven kan zijn.

Maar, acceptatie van wat? Gaat het over de acceptatie van de ander, zoals deze is… met alles erop en eraan… zonder enig commentaar? Soms… maar bij de verwerking van je verlies gaat acceptie over… jezelf. Het accepteren van wat je hebt en wie je bent. Misschien nog een stap(je) verder is het blij kunnen zijn met wie je bent. Het accepteren van je beperkingen. Het accepteren van de mogelijkheden die je hebt om in het leven de dingen te doen die je… kan doen. Niet die dingen die je zou willen doen en niet kan doen omdat het buiten je mogelijkheden ligt. Maar wanneer je met je beperkingen kan leven… dat hoeft helemaal niet lichamelijk te zijn of… financieel te zijn of… dat je niet de opleiding hebt gehad die je had willen hebben of… Wanneer je kan leven met wat je hebt… dat is acceptatie!

shutterstock_131791328Zolang jij accepteert wie jijzelf bent, je mogelijkheden aanvaart en daarmee kan leven… met jouw mogelijkheden het onderste uit de kan haalt… dan lever je in mijn ogen een topprestatie. Dan ben je, ook al vinden anderen dat misschien niet zo… een kanjer. Daar hoef je helemaal niet voor rijk te zijn. Je bent juist rijk wanneer je dat kan doen wat je wilt bereiken… met alle mogelijkheden van dien.

Wat een ander over jou vindt is op zich belangrijk, maar het moet niet de acceptatie van jezelf in de weg staan. Wat de ander van jou vindt is in principe het probleem van de ander.

Acceptatie kan leiden tot een positieve grondhouding en dat helpt je dat je je niet zonder meer neerlegt bij de beperkingen en de kansen van jezelf en de wereld om je heen, maar dat je juist gebruik maakt van alle middelen en mogelijkheden hoe beperkt en hoe kansrijk die ook mogen zijn om je een doel te stellen dat voor jou haalbaar is. Daarbij is niet alleen het doel belangrijk maar ook de ervaringen op de weg er naartoe.

En wat als je nou niet accepteert, of niet kan, of niet wilt accepteren? Dan word je verbitterd. Dan stoot je mensen af. Dan kom je alleen te staan. Dan kom je uiteindelijk op een punt dat je aangeboden hulp, hoe goed ook bedoeld niet kan of niet wilt aanvaarden. Dan word je eenzaam en gaat het van kwaad tot erger. En al je energie gaat zitten in een verloren strijd.

Daarom alleen al is acceptatie belangrijk, het leidt tot een positieve grondhouding waardoor je iets moois van je leven kan maken!

Plaats een reactie