(85) Leef!

Beter een kort leven en alles eruit te hebben gehaald wat er mogelijkerwijze inzit dan een lang leven zonder echt te leven!


Leven en liefde zijn centrale thema’s in ons bestaan. En met name aan echt leven en ware liefde ontbreekt het nogal op dit moment in onze wereld. Leven en liefde zijn naar mijn mening te belangrijk in ons bestaan om te verspillen.

Ondanks al het verdriet om ons heen en al het verdriet waar we persoonlijk mee hebben te maken, wat de oorzaak daarvan ook mag zijn, is het belangrijk om verder te gaan met het echte leven en de ware liefde. Door op deze manier in ons leven verder te gaan eren we en danken we degenen die we hebben verloren. En daarnaast danken we ze ook dat we veel van ze hebben geleerd, zeker wanneer we dat ten voordele van ons zelf gebruiken… en vooral ook voor de wereld om ons heen.

Hoe moeilijk de situatie ook is in je leven, besef dat relaties met geliefden, vrienden en vriendinnen komen en gaan. Sommige relaties zijn voor het leven… of zelfs eeuwig. Andere relaties bestaan maar voor een bepaalde periode. Die relaties zijn in mijn ogen bedoeld om van elkaar te leren in het leven… en van het leven… wat dat dan ook is. Wanneer we alles van elkaar hebben geleerd en het maakt niet uit wat en hoeveel, dan scheiden onze wegen om elkaar in de toekomst misschien weer te ontmoeten.

Alleen al daarom is het belangrijk om niet te blijven hangen in je verdriet. Maar is het naar mijn mening beter om alles uit het leven te halen wat erin zit dan een lang leven zonder echt te leven!

Het is makkelijk gezegd, doen is toch iets anders. Door alles vanuit het positieve te blijven bekijken en te beoordelen… hoe moeilijk dat ook is… pak je uiteindelijk weer de draad op… en kom je daar waar jij wilt zijn.

Je hoeft het niet allemaal onmiddellijk in acties en daden om te zetten. De houding alleen al is voldoende omdat je daarmee bijna vanzelf overgaat tot acties die in lijn zijn met alles wat jij voelt.

Maar dat gezegd hebbende…

Er zijn mensen in onze wereld, veel mensen, die vandaag nauwelijks te eten hebben en niet weten of de volgende dag überhaupt nog iets te eten is… laat staan… overmorgen. Mensen die vandaag niet weten of ze morgen nog wel leven. Mensen die, mogelijk al jaren, in de meest erbarmelijke, zo niet gruwelijke omstandigheden moeten leven. Mensen die iedere dag, ieder uur, iedere minuut moeten overleven… die niet anders weten! En die mensen ga je dan vertellen dat ze hun leven op een positieve wijze moeten bekijken en beoordelen? Die mensen ga je vertellen dat ze alles uit het leven moeten halen wat erin zit? Ze zullen niet begrijpen waarover je het hebt… ze doen immers niet anders! Iedere dag halen ze al alles uit het leven wat er voor hen inzit… hoe weinig het ook maar is! Voor hen zit er gewoon niet meer in!

Kortom, ik ga net als deze mensen… en net als mijn dochter in haar korte leven… letterlijk alles uit het leven halen wat er inzit. Misschien vindt u dat van mij arrogant, maar een lang leven zonder echt te leven is voor mij persoonlijk hetzelfde als… een verspild leven.

En ineens is de dood voor mij niet meer belangrijk! Wat belangrijk is voor mij, is om er alles uit te halen wat er voor mij mogelijkerwijze inzit… iedere dag… zolang ik leef… en misschien zelfs daarna!

Plaats een reactie

(84) Onzekerheid

De eerste les die ik met jullie wil delen is dat ik mij voorbereid op het ergste dat mij kan overkomen. En alles wat in de loop van komende maanden en weken van mijn lijstje kan worden geschrapt is een meevaller… alsof het een klein feestje is dat mag worden gevierd.


De bijdrage van deze blog heeft bijna een week vertraging opgelopen. Helaas was daar een reden voor.

De laatste tijd lijkt het wel alsof ik weer in een rollercoaster zit: kort door de bocht, loopings en stijl op en neer! Ik besef dat het aan de ene kant spannend klinkt en aan de andere kant toch ook zoiets van… waar heb je het over en wat is de emotie die overheerst? Is het angst… of is het boosheid over een mogelijk verlies?

Persoonlijk heb ik een idee hoe lang ik nog heb te leven. Ik verwacht dat meer mensen een idee hebben hoe oud ze ongeveer zullen worden. Maar zelfs als je dat niet hebt, hoe reageer je dan als je wordt verteld dat dat moment weleens eerder zou kunnen komen dan je verwacht… zelfs veel eerder. Dat je wordt verteld dat het goed zou zijn om je daarop voor te bereiden. Hoe reageer je dan? Wat ga je dan doen in de tussentijd?

Wat zou je doen als je te horen krijgt dat ten gevolge van een medische ingreep er een grote kans bestaat op verlamming van delen van je lichaam of beschadiging van je hersenen? Hoe bereid je je daarop voor?

Wat zou je nog allemaal willen bereiken in je leven? Misschien heb je zelfs een bucket-list met alles wat je in je leven nog wilt doen? Hoe ga je dan om met die zaken die je dan… niet meer kan doen… hoe graag je ook zou willen?

Voor mij persoonlijk zijn het geen denkbeeldige vragen. Het zijn concrete vragen die ik moet beantwoorden omdat er een aneurysma in de aorta zit die op een gegeven moment moet worden verwijderd. Dus ja, ik zit weer in een rollercoaster: kort door de bocht, loopings en stijl op en neer! En ja, de emoties zijn angst over wat kan gebeuren en ik niet meer in staat ben te beslissen… en boosheid over die zaken die op mijn bucket-list staan maar niet meer kunnen worden uitgevoerd.

Tja, daar zit je dan…

Het heeft een tijdje geduurd maar inmiddels is in mijn hoofd de rust weer teruggekeerd… al is het wel een andere soort rust… het voelt als acceptatie, overgave en vooral een in en in diepe vrede. En met het terugkeren van de rust in mijn hoofd valt mij op… dat ik weer begin te veranderen. Ik kan het nog niet echt uitleggen, misschien wel nooit, maar die verandering voelt heel goed. Zo’n gevoel wanneer je die jas weer aantrekt die altijd zo lekker zat.

Mijn interesse en aandacht begint zich steeds meer te richten op die zaken die er echt toe doen in het leven. De rest voor mij is ballast en zonde van mijn tijd. Wow… ik lijk mijn dochter wel! Dat heeft zij ook gedaan in haar korte leven.

Ik ga ook veel sterker op mijn gevoel af en begin te ontdekken dat mijn ziel in communicatie is met het brein en het hart van mijn lichaam en dat we samen in harmonie mooie dingen kunnen doen in het leven. Wat die mooie dingen zijn zal de toekomst leren. Ik vermoed dat de lessen die ik kan gaan trekken met betrekking tot de mogelijke gevolgen van de komende operatie(s) daar een grote rol in zullen spelen.

Net als bij het verlies van een dierbare kom je ook hier weer mensen tegen die zeggen dat het allemaal wel meevalt. Die geen idee hebben waar het over gaat en tegelijkertijd zeggen dat ik het allemaal niet zo somber moet zien. Je komt mensen tegen die in hun schulp kruipen wanneer ze horen wat er met je gaat gebeuren. En gelukkig kom je ook mensen tegen die gewoon voor je klaar staan om je op de een of andere manier te steunen en zelfs teleurgesteld zijn wanneer je dat enigszins afhoudt.

Aan de andere kant, hoe bizar het ook klinkt, ben ik van mening dat het aneurysma in mijn aorta en de verwijdering hiervan voor mij aanleiding is om nieuwe leertrajecten in te gaan. Een traject waarbij ik leer omgaan met het gegeven dat het einde van je leven weleens veel dichterbij kan zijn dan je vermoed. En een traject waarbij ik leer wat je nog allemaal zou kunnen doen wanneer je onmogelijk alle onderwerpen van je bucket-list kan uitvoeren.

De eerste les die ik met jullie wil delen is dat ik mij voorbereid op het ergste dat mij kan overkomen. Dat heb ik altijd gedaan in mijn leven. En alles wat in de loop van de komende maanden en weken van mijn lijstje kan worden geschrapt is een meevaller… alsof het een klein feestje is dat mag worden gevierd.

Het is vanzelfsprekend dat dergelijke ervaringen en voorbereidingen voor iedereen weer anders zijn. Maar toch ga ik de komende maanden mijn ervaringen met jullie delen in de hoop dat jullie deze op de een of andere manier kunnen gebruiken wanneer jullie zelf in een dergelijke situatie terecht zouden komen.

Ik zou graag jullie ervaringen en meningen over dit thema willen horen. Wil je mij daarbij helpen?

Plaats een reactie

(83) Een keuze op mijn levenspad

Tja, daar zit je dan. Hoe ga je verder?


Over het onderwerp “keuzes” en het “maken van keuzes” heb ik vaker geschreven. Het onderwerp spreekt mij bijzonder aan en ik zou graag met mensen in contact willen komen die voor een indringende keuze in hun leven hebben gestaan of daarbij betrokken zijn geweest. Ik heb de behoefte om over dit onderwerp een aantal blogs te schrijven waar mensen misschien mee kunnen worden geholpen.

Een voorbeeld ter verduidelijking.

Enige tijd geleden kreeg ik van de cardiologe te horen dat uit een van de onderzoeken bleek dat ik een aneurysma in de aorta heb. Het was op dat moment niet helemaal duidelijk waar het aneurysma in de aorta precies zit. Aangezien bij eerdere onderzoeken voorafgaand aan en na mijn openhartoperaties in dit opzicht niets aan de hand was vond zij dat de huidige situatie niet verantwoord is. Kortom, er werd in rap tempo een onderzoek besteld en een afspraak gemaakt voor een vervolgconsult.

Tja, daar zit je dan. Binnen korte tijd kan mijn wereld weer volledig op z’n kop staan. Dat laatste was al zo vaak gebeurd dat ik daarmee zou moeten kunnen leven… mee zou moeten kunnen dealen. Alleen dit keer komt het vraagstuk van hier blijven of overgaan heel snel dichterbij. En wat mij nog nooit eerder is gebeurd… dit keer schoot ik in de stress en kon niets meer uit handen krijgen… mijn wereld… stond… stil…

Ik begon mij af te vragen waarom mijn reactie op de gegeven situatie deze keer zo anders was.

Op dit moment voelt het voor mij dat ik op mijn juiste levenspad loop. Maar ik voel ook dat ik binnenkort voor een paar belangrijke keuzes op mijn levenspad kom te staan. Een van die keuzes heeft betrekking op het aneurysma in mijn aorta. Mocht het zo zijn dat het aneurysma in de bocht van de aorta zit (daar waar alle aftakkingen van de slagaders naar het hart en hersenen gaan) er dan een aanzienlijke kans bestaat dat ten gevolge van de operatie de hersenen beschadigd kunnen worden. Wat wil ik dan? Welke beslissing ga ik dan nemen? Daar ben ik nog niet uit. Ik wil in ieder geval geen “kasplantje” worden!

Ik voel ook dat ik in dit leven nog een aantal opdrachten kan en mag uitvoeren. En als ik het mag beslissen dan ga ik dat ook doen, het lichaam moet dit echter wel kunnen opbrengen.

Tja, daar zit je dan. Hoe ga je verder?

Het is vanzelfsprekend dat er meerdere redenen bestaan waarom mensen indringende keuzes moeten maken. Ik heb de behoefte om over dergelijke keuzes een aantal blogs te schrijven waarmee mensen misschien kunnen worden geholpen. Daarom zou ik graag met mensen in contact willen komen die voor een dergelijke keuze in hun leven hebben gestaan of daarbij betrokken zijn geweest.

Jullie kunnen met mij contact opnemen via het contactformulier of bellen.

Plaats een reactie

(82) Keuzes… keuzes… keuzes…

Zolang je echter geen keuze maakt sta je letterlijk stil en kom je niet verder in je leven. En, je krijgt nooit volledige zekerheid voor het maken van je keuze. Immers, zodra je na je keuze de eerste stappen hebt gezet verandert alles omdat zaken die eerst voor je verborgen waren nu zichtbaar worden. Kortom het heeft geen zin om (in detail) te beredeneren welke keuze je zou moeten maken… ga voornamelijk op je gevoel af.


In het dagelijkse leven maken we bewust en onbewust vele keuzes. Bij de ene keuze is het glashelder waarvoor je kiest, bij een andere keuze zijn de opties niet duidelijk, laat staan dat je de gevolgen van je keuze kan overzien… of… dat je zelfs tot een keuze kan komen.

Tijdens rouw en rouwverwerking voegen emoties daar nog een dimensie aan toe. Het maken van een keuze wordt niet eenvoudiger… integendeel. Daar komt nog bij dat dergelijke keuzes van invloed zijn op hoe je verder gaat op je levenspad.

Vroeger dacht ik altijd dat het maken van een keuze net is als wanneer je op een kruispunt staat. Je ziet verschillende straten op het kruispunt bij elkaar komen. In de straten kun je zien wat daar is, maar het zicht is beperkt. Daarna is het onbekend terrein. En ja… hoe ga je nu verder?

  • Je kan een keuze maken op basis van wat je in eerste instantie ziet en het onbekende accepteren voor wat het is en voor wat het vertegenwoordigt.
  • Je kan een keuze maken op basis van je gevoel, van de richting waarin je voelt dat je bestemming ligt en de straat en het onbekende accepteren voor wat ze zijn en voor wat ze vertegenwoordigen.
  • Misschien staat er op het kruispunt een bankje waarop je kan zitten. Waarop je kan overdenken hoe je verder moet. Waarop je alle voor en nadelen naast elkaar afweegt van de verschillende keuzes die je hebt. Net zolang totdat je zeker bent van je keuze.

Zolang je echter geen keuze maakt sta je letterlijk stil en kom je niet verder in je leven. En, je krijgt nooit volledige zekerheid voor het maken van je keuze. Immers, zodra je na je keuze de eerste stappen hebt gezet verandert alles omdat zaken die eerst voor je verborgen waren nu zichtbaar worden. Kortom het heeft geen zin om (in detail) te beredeneren welke keuze je zou moeten maken… ga voornamelijk op je gevoel af.

In mijn beleving heeft ieder mens een doel in het leven. Alleen dat doel is niet echt belangrijk… wat belangrijk is, is de weg die je hebt gevolgd en volgt om jouw doel te bereiken en vooral de lessen die je onderweg hebt geleerd en leert zijn belangrijk.

Om je doel te bereiken zal je keuzes moeten maken om verder te komen in het leven. Welke keuzes? Dat is niet aan mij. Dat is aan jou! Jij bent verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt in je leven. Het betekent ook dat je de gevolgen van een gemaakte keuze moet accepteren… het is immers jouw keuze.

Wat ik tot nu toe heb geleerd is dat het niet echt uitmaakt welke keuze je maakt om je doel te bereiken. Wanneer je keuzes blijft maken bereik je dat doel toch wel. Alleen de ene weg daarnaartoe is anders dan de andere weg. De ene weg is moeilijker of langer dan de andere weg. Wat echt belangrijk is, is vertrouwen te hebben dat het pad dat jij hebt gekozen voor jou het juiste pad is.

Het verbaast mij ook iedere weer dat je rust krijgt wanneer je eenmaal een keuze hebt gemaakt. Je hebt een stap gezet. En hoe de situatie ook was waar je uitkomt… of misschien nog wel steeds zo is… je hebt een stap gezet… een stap voorwaarts. En daarmee heb je nieuwe mogelijkheden geopend om verder te komen in dit leven. Maak dan ook gebruik van alles wat je ontdekt… wat je ziet… wat je krijgt… wat je ontvangt… wat je voelt. Benut het volledig! Haal er alles uit wat erin zit!

Misschien ontdek je dan op een gegeven moment dat je nieuwe dingen hebt geleerd… iets dat je anders nooit zou hebben gedaan… iets dat voor jou een openbaring is… waar je een blij mens van wordt!

Maar besef wel dat het jouw eigen verantwoordelijkheid is om ook de keuzes te maken en te blijven maken, hoe moeilijk en vervelend dat iedere keer ook is, om je doel op je levenspad te kunnen bereiken.

Plaats een reactie

(81) Het afscheid

Ze was er klaar mee. Ze had al zo lang in haar leven moeten knokken, zo lang moeten vechten tegen die slopende ziekte en tegen het onbegrip van mensen. Ze was er helemaal klaar mee!


Ze was er klaar mee. Ze had al zo lang in haar leven moeten knokken, zo lang moeten vechten tegen die slopende ziekte en tegen het onbegrip van mensen. Ze was er helemaal klaar mee!

Ze had veel geleerd in dit leven. Dat mensen niet konden zien, of niet wilden accepteren hoe ziek zij was en hoe zwaar het was voor haar. De meesten maakten er zich ervan af door te zeggen, dat ze een mooie jonge vrouw was. Die zagen alleen maar de buitenkant. Die zagen niet wie zij werkelijk was.

Ondanks alles had zij tijdens haar leven er alles aan gedaan en uitgehaald wat binnen haar mogelijkheden lag. Ze had er zo hard voor geknokt om het telkens weer voor elkaar te krijgen. Ze had enorm veel geleerd in dit leven.

Meer zat er gewoon niet in. Ze had alles gedaan wat ze kon doen. Ze was klaar!

Ze had afscheid genomen van al haar vrienden en vriendinnen. Die dag was zwaar geweest voor iedereen. Niet alleen voor de vrienden en vriendinnen en voor de familie, maar vooral voor haarzelf. Ze was moe. Zo ontzettend moe!

Ze was klaar met het leven hier op Aarde. Ze was gereed voor de reis. Ze wilde naar die andere kant. Ze wilde beginnen met die reis.

Maar, iets hield haar nog tegen. Ze had nog geen afscheid genomen van haar moeder… en… haar vader. Ze hadden haar nog geen toestemming gegeven om te gaan. Ze konden haar nog niet loslaten.

Zij was zo moe. Ontzettend moe. Ze wilde zo graag op weg. Ze was klaar voor de reis.

Er kwam een moment, dat de vader tegen de moeder zei terwijl hun dochter vredig sliep en toch wel alles leek te horen… Er kwam een moment waarop de vader zei dat hij het goed vond. Dat hij het goed vond wanneer ze ging. Hoe kort of hoe lang het ook nog zou duren. Het was goed zo!

De vader ging naar huis. Hij was in en in moe van het regelen van alle afspraken opdat haar vrienden en vriendinnen afscheid konden nemen. Het was een van de zwaarste taken in zijn leven geweest. Niemand had ook maar enig idee hoe zwaar dat voor hem was geweest en hoe moe hij daardoor was. Zo moe… doodmoe.

En terwijl hij naar huis reed, “kwam” ze bij hem in de auto afscheid van hem nemen. Ze was blij dat ze van hem mocht vertrekken. Ontzettend blij. Ze was klaar met dit leven hier op Aarde. Ze wilde heel graag naar de andere kant waar ze iedereen weer kon ontmoeten. Waar het voor haar een feest zou zijn. Zonder dat zieke lichaam. Zonder al die beperkingen.

Ja, ze kwam van hem afscheid nemen in de auto.

Het was een heel fijn gevoel. Alsof zijn dochter weer letterlijk naast hem zat. Hij kreeg rust… en op dat moment ging ze weg.

De vader werd gebeld om naar het ziekenhuis te komen. Het ging niet goed met haar.

Hij zag zijn dochter in de armen van zijn vrouw. Een in en in bedroefde moeder, met een gebroken hart, omdat haar dochter in haar armen was overleden.

Hij zag een in en in blije dochter in haar armen.

Een dochter die zo blij was, dat ze eindelijk op weg was. Dat ze eindelijk af was van dat lichaam waar ze enorm mee had geworsteld, dat haar zoveel problemen had bezorgd. Dat ze af was van een leven waar weinig mensen haar echt hadden begrepen. Ze was zo blij dat ze alles, maar dan ook echt alles uit dit leven had kunnen halen wat er voor haar mogelijkerwijs in zat… dat het goed was.

Ze was blij, dat ze eindelijk op weg was. Ze is een blije… ziel!

Plaats een reactie