(88) Afronding

Met de afronding van mijn rouw wil ik u ook meegeven dat het tijdens de verwerking van rouw niet alleen gaat over verdriet… maar ook over vreugde en geluk.


In mijn eerste blog gaf ik aan dat u niet de enige bent die rouw op de een of andere manier moet verwerken. Ik wilde u deelgenoot maken van de reis die ik tot dan toe had gemaakt naar aanleiding van het verlies van mijn dochter en mijn echtgenote. De lessen die ik had meegekregen wilde ik ook met u delen in de hoop dat u deze misschien zelf zou kunnen toepassen.

In de 75e blog keek ik terug over een periode van bijna 3 jaar en beschreef hoe ik bewust en onbewust bezig was met verwerken van mijn rouw. Terugkijkend constateerde ik op dat moment dat de harde pijn van de rouw was veranderd in de zachte pijn van het verdriet, dat ik nieuwe mogelijkheden op mijn levenspad had gekregen en ondanks het verdriet weer een blij mens was geworden.

Met het publiceren van de 87e blog was het mij duidelijk geworden dat het goed is dat ik verdriet heb… omdat mijn echtgenote is overleden… en haar mis. Maar, haar zal moeten loslaten wil ik verder komen in mijn leven! En niet alleen dat, ik zal ook de persoon die ik diep vanbinnen ben volledig moeten accepteren met alle beperkingen en mogelijkheden! Achteraf constateerde ik ook dat ik inmiddels zover was veranderd dat het bij mij diep vanbinnen stil was geworden… bijna sereen.

Bij het publiceren van deze blog ben ik op een punt gekomen waarin ik daadwerkelijk kan zeggen dat ik mijn overleden echtgenote heb losgelaten en dat zij daarmee verder is kunnen gaan op haar pad in het universum waar zij nu is. Haar aanwezigheid kan ik weliswaar niet meer voelen maar op de een of andere manier besef ik dat we altijd met elkaar verbonden blijven.

Op het moment van schrijven geeft mijn gevoel duidelijk aan dat de verwerking van mijn rouw is afgerond. Naar mijn mening zal het echter nooit voltooid zijn. Er zullen in de toekomst altijd momenten komen dat ik aan mijn overleden echtgenote terugdenk. Op die momenten zal mijn verdriet echter geen pijn meer doen. Een partner zal dat begrijpen en er juist op die momenten voor mij zijn… net zo, zoals ik er voor haar zal zijn.

De innerlijke stilte waarover ik schreef in mijn vorige blog is er nog steeds en voelt op dit moment alsof het is veranderd in… innerlijk vrede. Vermoedelijk ligt de oorzaak in het feit dat ik daadwerkelijk heb geaccepteerd wie ik ben… met al mijn mogelijkheden… en al mijn beperkingen. Daarbij constateer ik ook dat ik nog meer voorbijga aan onnodig gedoe, onzin gesprekken of onzin discussies. Het voelt alsof ik een volledig nieuw leven moet samenpersen op dat deel van mijn levenspad waarop ik nu loop. Voor mij is het duidelijk dat ik gebruikmakend van alle lessen die ik heb geleerd, definitief verder kan met een leven vol blijdschap, kansen en vooral nieuwe uitdagingen.

Met de afronding van mijn rouw wil ik u ook meegeven dat het tijdens de verwerking van rouw niet alleen gaat over verdriet… maar ook over vreugde en geluk.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

2 gedachten over “(88) Afronding”

  1. Beste Hans,

    Wat fijn dat het goed gaat met je en verder gaat en kan. Rouwverwerking bestaat het eigenlijk. Net zoals je beschrijft het rauwe gaat er af, maar het stille verdriet blijft en altijd zal je verbonden blijven met je dierbaren. Met je partner/echtgenoot (e), je ouders, daarbij is het mogelijk dat de mooie herinneringen boven komen drijven. Boven de poel van verdriet. Het verdriet wordt minder, de herinneringen meer. Nooit kan je deze vergeten. Het is nooit echt verwerkt, kan niet. Wel komt er ruimte om het leven te leven in de diepste betekenis van leven.

    Met een kind verliezen is het toch anders, er blijft een schaduw over je leven hangen. Omdat het zo tegen de natuur is. Jij leeft, je kind is dood. Ik herken veel in wat je schrijft, over onzin dingen, discussies die nergens overgaan alleen over het eigen gelijk.
    Het zuinig worden op mensen die er toe doen, de rest tijdvervuiling. Mijn energie heb ik dikwijls gratis weggegeven en er soms bitter weinig voor teruggekregen. Na de dood van onze zoon, is dit de les die ik heb moeten leren. Wat is belangrijk, wat doet er toe. Liever had ik dit op een andere manier geleerd. Is het voor jou mogelijk ook het verlies van je dochter op deze manier los te laten of is het missen van je kind, zoals bij mij altijd aanwezig zowel bij vreugde als verdriet.
    Het blijft moeilijk en ben voor sommige mensen allergisch geworden, wat hen ook niet altijd recht doet. Dit verdriet maakt eenzaam en voel vaak vervreemding.

    Nog bedankt voor je goede raad inzake ons dilemma om te verhuizen naar onze kinderen in het buitenland.

    Het is nog niet concreet, zijn ons aan het oriënteren en in de loop van 2018 gaat het toch waarschijnlijk gebeuren.

    Ik hoop dat je blijft schrijven, ik heb er veel aan gehad.

    Hartelijke groet,
    Irene

Geef een reactie